PL EN
Wydawnictwo
WSGE
Wyższa Szkoła Gospodarki
Euroregionalnej
im. Alcide De Gasperi
ROZDZIAŁ KSIĄŻKI (207-228)
Hermeneutyka architektury w wybranych utworach Umberto Eco
 
Więcej
Ukryj
 
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
Percepcja rzeczywistości i odczytywanie znaków w niej zawartych odbywa się przede wszystkim poprzez język naturalny. W przestrzeni architektonicznej rozumienie form ułatwia wydatnie semiotyka. W XX w. osiągnięcia szkoły tartusko-moskiewskiej i twórczość Umberto Eco wpłynęły na usprawnienie komunikacji pomiędzy przedmiotem poznania a podmiotem. Stąd też płynie pytanie: W jaki sposób, przy użyciu jakich narzędzi, można odczytać szerokie spektrum czynników kształtujących obraz architektury? Odpowiedzią bywa poszukiwanie analogii użytkowych form przestrzennych z malarstwem, rzeźbą, muzyką. Warto jednak zwrócić się do bazowego obszaru rozumienia świata, którym jest język naturalny. Jest to o tyle zrozumiałe, że żyjemy już po rewolucyjnych dokonaniach XX w. filozofii języka, która ciągle jest źródłem twórczych refleksji dotyczących kondycji człowieka we współczesnym świecie. W zrozumieniu meandrów kulturowych, składających się obecnie na pojęcie terminu „architektura”, pomocna jest również hermeneutyka.
 
REFERENCJE (14)
1.
Eco, U. (1972). Pejzaż semiotyczny. Warszawa: PIW, s. 9, 19, 279, 285, 319.
 
2.
Eco, U. (2005). Historia piękna. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., s. 64. 340.
 
3.
Eco, U. (2007). Historia brzydoty. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.,.
 
4.
Eco, U. (2007). Sztuka. Kraków: Wydawnictwo M, s. 408.
 
5.
Eco, U. (2007). Wyspa dnia poprzedniego. Warszawa: Noir sur Blanc, s. 413.
 
6.
Eco, U. (2008). Pięć pism moralnych. Kraków: Wydawnictwo Znak, s. 39, 80, 248.
 
7.
Eco, U. (2009). Teoria semiotyki. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 11, 51.
 
8.
Ingarden, R. (1988). O dziele literackim. Warszawa: PWN, s. 439.
 
9.
Jencks, Ch. ( 1987). Architektura postmodernistyczna. Warszawa: Arkady, s. 5.
 
10.
Legowicz, J. (1986). Historia filozofii średniowiecznej. Warszawa: PWN, s. 607.
 
11.
Przyłębski, A. ( 2006). Gadamer. Warszawa: Wiedza Powszechna, s. 26.
 
12.
Rosner, K. (1997). Hermeneutyka jako krytyka kultury. w: Petrozolin-Skowrońska, B. (red.).
 
13.
Nowa encyklopedia powszechna PWN ( t. 2, s. 740). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
 
14.
Tatarkiewicz, W. (1988). Dzieje sześciu pojęć. Warszawa: PWN, s. 75, 78.