Rozdział przedstawia analizę porównawczą wpływu kultury narodowej na skuteczność stylów przywództwa w Etiopii i Polsce. Autor przyjmuje za punkt wyjścia założenie, że efektywność przywództwa – rozumiana jako zdolność danego stylu kierowania do generowania pożądanych rezultatów organizacyjnych (wydajność, motywacja, satysfakcja pracowników, realizacja celów) – jest silnie uwarunkowana kontekstem kulturowym. Podstawą teoretyczną rozważań są typologie przywództwa transformacyjnego, transakcyjnego i leseferystycznego według Bassa i Avolio, osadzone w ramach kulturowych Hofstedego oraz badania GLOBE. Wybór Etiopii i Polski jako obiektów porównania uzasadniony jest ich odmiennością kulturową, zwłaszcza w zakresie dystansu władzy, indywidualizmu/kolektywizmu oraz unikania niepewności. Etiopia reprezentuje kulturę wysoce hierarchiczną i kolektywistyczną, Polska zaś – kraj postkomunistyczny, o umiarkowanym indywidualizmie i wysokim unikaniu niepewności, znajdujący się na etapie transformacji ku zachodnim normom zarządzania. Autor podkreśla, że dotychczasowa literatura przedmiotu koncentruje się głównie na porównaniach krajów zachodnich lub azjatyckich, pomijając kultury afrykańskie, mimo rosnącego znaczenia gospodarczego Afryki i wzrostu aktywności polskich przedsiębiorstw na tym kontynencie. Przedmiotem badania jest zależność między wymiarami kultury narodowej a postrzeganą skutecznością stylów przywództwa. Sformułowane cele badawcze obejmują: identyfikację i porównanie dominujących wymiarów kulturowych obu krajów, ocenę, który styl przywództwa najlepiej odpowiada oczekiwaniom kulturowym w każdym z nich, analizę roli dystansu władzy, indywidualizmu/kolektywizmu i unikania niepewności jako zmiennych pośredniczących, a także wyprowadzenie praktycznych implikacji dla menedżerów działających w obu kontekstach. Główna hipoteza (H1) zakłada, że w kulturach o wysokim dystansie władzy i kolektywistycznych (Etiopia) skuteczniejsze będą style transformacyjny i dyrektywny, natomiast w kulturach o niższym dystansie władzy i większym indywidualizmie (Polska) – style partycypacyjny i transakcyjny. Hipoteza druga (H2) zakłada istnienie uniwersalnych cech przywódczych (uczciwość, wizja, zdolność inspirowania), cenionych niezależnie od kultury, zgodnie z ustaleniami badania GLOBE. Rozdział ma charakter teoretyczno-porównawczy i opiera się wyłącznie na źródłach wtórnych. Metodologia obejmuje analizę porównawczą kultur w oparciu o wymiary Hofstedego i GLOBE, zastosowanie modelu Full Range Leadership Bassa i Avolio oraz krytyczny przegląd literatury.