PL EN
Wydawnictwo
WSGE
Wyższa Szkoła Gospodarki
Euroregionalnej
im. Alcide De Gasperi
ROZDZIAŁ KSIĄŻKI (93-104)
Modelowanie pracowników w szkoleniowych grach decyzyjnych
 
Więcej
Ukryj
 
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
Człowiek jest złożoną, myślącą istotą. Jego osobowość ewoluuje, a motywy działania mogą być zmienne w czasie. Dlatego zamodelowanie pracowników w grze decyzyjnej, wymagające dokonania daleko idących uproszczeń, stanowi niemałe wyzwanie. W analizowanych grach przejawiają się one w: → operowaniu jedynie efektami działania pracowników, bez wyodrębniania ich jako samoistnych bytów, → ujmowaniu pracowników jedynie w ogólnych opisach, wymagających od graczy dokonania prostej, do najwyżej kilkuwariantowej decyzji, → przeliczaniu liczby pracowników zatrudnianych w fikcyjnej organizacji (z uwzględnieniem ewentualnych innych czynników) na możliwości działań uczestników gry (a tym samym – reprezentowanych przez nich organizacji lub, jak w przykładzie przedstawionym w tekście artykułu, działów), → określeniu zestawu wybranych parametrów istotnych z punktu widzenia celów realizowanych przez graczy i ograniczeniu się co najwyżej do kilku współczynników charakteryzujących parametry pracowników, → określeniu zestawu wybranych działań, które mogą być podejmowane przez graczy względem pracowników; zazwyczaj są to: zatrudnianie, wynagradzanie, rozwój i zwalnianie. Zastosowanie rozwiązania polegającego na narzuceniu uczestnikom szkolenia ról pracowników świata wirtualnego zwiększa stopień ich identyfikacji z celami realizowanymi w ramach gry oraz wywołuje emocje powodujące efektywniejsze zapadanie w pamięć wydarzeń mających miejsce w rozgrywce. Natomiast zaangażowanie osób trzecich (np. trenera prowadzącego rozgrywkę lub aktorów) w odgrywanie ról w grze pozwala wprowadzić do gry miękkie aspekty komunikacji, perswazji bądź negocjacji, trudne do zamodelowania poprzez algorytmy, a także umożliwia bardziej wyraziste zilustrowanie elementów fabuły odnoszących się do relacji międzyludzkich.
 
REFERENCJE (9)
1.
Balcerak A. i W. Kwaśnicki (2008). Metody symulacyjne w badaniu organizacji i w dydaktyce menedżerskiej, Wrocław, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej.
 
2.
Kalinowski M. (2015). Zastosowanie gier decyzyjnych w rozwoju zasobów ludzkich,Zarządzanie Acta Universitatis Nicolai Copernici, XLII nr 2, 2015, Zeszyt 424, s. 103.
 
3.
Kalinowski M. (2016). Dylematy projektowania i stosowania symulacyjnych gier decyzyjnych w rozwoju pracowników, „Zarządzanie i Finanse”, nr 14 (1), s. 174.
 
4.
Wawrzyńczyk-Kulik M. (2013). Symulacyjna gra decyzyjna jako narzędzie wspomagające nauczanie w ramach przedmiotu „Podstawy przedsiębiorczości”, „Zeszyty Naukowe WSEI seria: Ekonomia”, nr 13 (6), s. 306.
 
5.
Widelak D. (2011). Podnoszenie kwalifikacji pracowników w sferze edukacyjnej i pozaedukacyjnej. W: W. Potwora, J. Żurawska (red.), Kompetencje menedżerskie a praktyka, Opole, Wydawnictwo Instytut Śląski sp. z o.o.
 
6.
Więcek-Janka E., Kujawińska A. (2010). Decyzje i gry marketingowe, Poznań, Wydawnictwo Politechniki Poznańskiej.
 
7.
Woźniak J. (2010). Kilka oczywistych tez o symulacjach – czyli sukces zastosowania symulacji w dydaktyce i w konsultingu. W: A. Balcerak, W. Kwaśnicki (red.), Modele symulacyjne i gry menedżerskie we wspomaganiu decyzji i w dydaktyce, Wrocław, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej.
 
8.
http://www.simultrain.com/ (dostęp: 01.05.2016).
 
9.
 
Journals System - logo
Scroll to top