Artykuł przedstawia analizę porównawczą dwóch powszechnie stosowanych metod wspomagania podejmowania decyzji w warunkach niepewności: analizy korelacji i regresji oraz metod ocen eksperckich. Omówiono ich podstawy metodologiczne, zalety, ograniczenia oraz obszary zastosowania w szkolnictwie wyższym. Szczególną uwagę poświęcono zastosowaniu metody ocen eksperckich do analizy opinii studentów dotyczących czynników wpływających na proces kształcenia. Badanie empiryczne przeprowadzono na podstawie danych ankietowych zebranych wśród studentów studiów licencjackich kształcących się na sześciu kierunkach na Lwowskim Uniwersytecie Handlu i Ekonomii: „Informatyka”, „Zarządzanie”, „Turystyka”, „Logistyka i handel”, „Reklama biznesowa” oraz „Prawo”. Metodę rangowania zastosowano w celu określenia priorytetowych czynników wpływających na aktywność edukacyjną studentów, natomiast współczynnik korelacji rang Spearmana oraz współczynnik konkordancji Kendalla wykorzystano do oceny zgodności opinii studentów w zależności od kierunku studiów. Wyniki wskazują, że konieczność łączenia nauki z pracą stanowi najważniejsze wyzwanie wspólne dla studentów wszystkich analizowanych kierunków, podczas gdy niewystarczające wsparcie dydaktyczne i metodyczne zostało uznane za czynnik o najmniejszym znaczeniu. Porównanie ocen studentów ujawniło zarówno wspólne dla całej uczelni priorytety, jak i różnice specyficzne dla poszczególnych kierunków, odzwierciedlające charakterystykę poszczególnych dyscyplin. Badanie potwierdza, że metody ocen eksperckich stanowią skuteczne narzędzie analizy procesów edukacyjnych w sytuacjach, w których dostępne informacje statystyczne są niewystarczające. Połączenie technik ocen eksperckich z ilościowymi metodami statystycznymi zapewnia bardziej kompleksową podstawę podejmowania decyzji oraz wspiera opracowywanie strategii doskonalenia jakości szkolnictwa wyższego opartych na dowodach.