Opracowanie dotyczy roli zarządzania strategicznego w organizacjach społeczeństwa obywatelskiego (CSO) i pozarządowych (NGO) w Etiopii. Organizacje te odgrywają istotną rolę w rozwoju społecznym, gospodarczym i humanitarnym kraju, uzupełniając działania instytucji rządowych w sektorach takich jak zdrowie, edukacja, bezpieczeństwo żywnościowe, rolnictwo, ochrona środowiska czy równość płci. Etiopia posiada bogatą tradycję lokalnych mechanizmów wzajemnej pomocy, na bazie których rozwinął się nowoczesny sektor NGO, borykający się jednak z licznymi wyzwaniami: niestabilnymi priorytetami darczyńców, ograniczoną zdolnością instytucjonalną, zmianami regulacyjnymi i niepewnością polityczną. Celem badania jest analiza wpływu praktyk zarządzania strategicznego na skuteczność organizacyjną etiopskich NGO. Pytania badawcze dotyczą stosowanych praktyk zarządzania, zależności między planowaniem strategicznym a efektywnością, roli przywództwa w realizacji strategii oraz barier ograniczających wdrażanie zarządzania strategicznego. Metodologia opiera się na jakościowym przeglądzie literatury i syntezie porównawczej źródeł wtórnych (artykuły naukowe, raporty NGO, dokumenty polityczne), analizowanych metodą analizy tematycznej z wykorzystaniem ram teoretycznych: teorii zasobowej (Resource-Based View), teorii instytucjonalnej oraz Balanced Scorecard.