PL EN
Wydawnictwo
WSGE
Wyższa Szkoła Gospodarki
Euroregionalnej
im. Alcide De Gasperi
KSIĄŻKA
 
ROZDZIAŁY
I. Nieprzystosowanie społeczne w aspekcie uwarunkowań egzogennych i endogennych
Przyczyny narkomanii u osób zakażonych wirusem HIV
Anna Miziołek, Krzysztof Dziurzyński
33-68
II. Nieprzystosowanie społeczne w aspekcie profilaktyki, praktyki, badań
281-292
293-313
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
Nieprzystosowanie społeczne dzieci i młodzieży jawi się jako jeden z obszarów troski o racjonalne wychowanie tej grupy społecznej. Należy zauważyć że w wielu zbiorowych dziełach mamy do czynienia z daleko posuniętym eklektyzmem polegającym na zapożyczeniu od różnych doktryn rozwiązań i przetransformowaniu ich w nową formę mająca wpływ na zachowanie i pozytywne postrzeganie badanego problemu. Stąd rodzi się pytanie czy język pedagogiki w ogóle istnieje, czy jest on tylko źródłem pozostałości po innych dyscyplinach. Nie można nie zauważyć refleksji naukowej co do tej dziedziny i do prób jej rozwoju. Zachowania dewiacyjne i kontrowersyjne stają się widoczne i są w centrum uwagi nauk o patologii społecznej obejmującej zachowanie indywidualne człowieka jako istoty niezwykle złożonej nie nadającej się zredukować do żadnego z wymiarów (biologicznego, psychologicznego, społecznego czy kulturowego). Pedagogika resocjalizacyjna jakby na nowo odkrywa dokonujące się zmiany w zakresie kształcenia, wychowania i terapii poprzez szereg rozpoznań (diagnoz), w które zamierza interweniować wykorzystując nowe technologie wywierania wpływu na zachowania i motywacje osób w różnych warunkach (izolacji lub swobody działania). W tym też celu wykorzystuje się programy profilaktyczno – korekcyjne lub kreacyjne ku adaptacji twórczej, przedefiniowane z obszarów wiedzy użytecznej
 
REFERENCJE (29)
1.
Andrejew I., Świda W., Wolter W., Kodeks karny z komentarzem, Warszawa 1973.
 
2.
Gajdus D., Środki walki z recydywą, [w:] Prawo karne: zagadnienia teorii i praktyki, (red.) A. Marek. Warszawa 1986.
 
3.
Górniok O., Środki oddziaływania penitencjarnego oraz ich funkcjonowanie w zakładach karnych i ośrodkach przystosowania społecznego, Katowice 1982.
 
4.
Janiszewski B., Wykonywanie kary pozbawienia wolności wobec sprawców przestępstw nieumyślnych, Warszawa 1981.
 
5.
Kalaman M., Oddziaływanie penitencjarne w zakładach karnych, [w:] Profilaktyka, opieka, wychowanie, resocjalizacja wybrane aspekty, (red.) K. Socha-Kołodziej, B. Zajęcka, Częstochowa 2005.
 
6.
Lelental S., Prawo karne wykonawcze, Warszawa 1990.
 
7.
Okólnik Nr 20 Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie ubezpieczenia osób umieszczonych w ośrodku przystosowania społecznego (Dz. Urz. Z.U.S. Nr 5, poz. 17).
 
8.
Pawela S., Istota i zadania nadzoru ochronnego, „Nowe Prawo” 1970, nr 4;.
 
9.
Pawela S., Ośrodek przystosowania społecznego formą resocjalizacji skazanych, „Nowe Prawo” 1970, nr 2.
 
10.
Pismo Okólne Nr 1 Dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych z dnia 15 lutego 1973 r. w sprawie zasad ustalania zryczałtowanych kosztów pobytu w ośrodkach przystosowania społecznego (niepublikowane).
 
11.
Popławski H., Lelental S., Zarys prawa karnego wykonawczego, Gdańsk 1973.
 
12.
Rafacz-Krzyżanowska M., Niektóre aspekty prawa pracy wobec skazanych zatrudnionych w ośrodku przystosowania społecznego, [w:] Praca skazanych odbywających karę pozbawienia wolności, (red.) T. Bojarski, Z. Hołda, J. Baranowski, Lublin 1985.
 
13.
Rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 1969 r. w sprawie określenia trybu rejestracji osób prawomocnie skazanych oraz sposobu zbierania w postępowaniu karnym danych dotyczących tych osób, jak również organów obowiązanych do wykonywania tych czynności (Dz. U. Nr 37, poz. 327).
 
14.
Szkotnicki W., Ośrodek przystosowania społecznego w teorii i praktyce, Wrocław 1988.
 
15.
Szymanowski T., Świda Z., Kodeks karny wykonawczy. Komentarz. Warszawa 1998.
 
16.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1977 r., sygn. akt VI KZP 14/77. „Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna i Wojskowa” 1977, nr 7–8.
 
17.
Ustawa z dnia 23 lutego 1990 r. o zmianie kodeksu karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 14, poz. 84).
 
18.
Ustawa z dnia 23 lutego 1990 r. o zmianie kodeksu karnego wykonawczego (Dz. U. Nr 14, poz. 85).
 
19.
Walczak S., Prawo penitencjarne. Zarys systemu, Warszawa 1972.
 
20.
Walczak S., Ośrodek przystosowania społecznego w systemie środków bzapobiegania recydywie – doświadczenia i wnioski, [w:] III Seminarium Kryminologii Porównawczej. Warszawa 1976.
 
21.
Walczak S., Porowski M., Bałandynowicz A., Proces resocjalizacji recydywistów w Ośrodku Przystosowania Społecznego w Biedkowie – raport z badań, Warszawa 1977.
 
22.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 kwietnia 1971 r. w sprawie dozoru i nadzoru ochronnego (Dz. U. Nr 9, poz. 95).
 
23.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks karny (D.U.R.P. Nr 60, poz. 571).
 
24.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1982 r. w sprawie określenia, z jakich praw związanych ze stosunkiem pracy korzystają osoby umieszczone w ośrodku przystosowania społecznego (Dz. U. Nr 18, poz. 136).
 
25.
Rozporządzenia Rady Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 1983 r. w sprawie określenia trybu rejestracji osób prawomocnie skazanych oraz sposobu zbierania w postępowaniu karnym danych dotyczących tych osób, jak również organów obowiązanych do wykonywania tych czynności (Dz. U. Nr 66, poz. 299).
 
26.
Uchwała Nr 151 Rady Ministrów z dnia 30 lipca 1971 r. w sprawie organizacji przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków (M. P. Nr 41, poz. 260).
 
27.
Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 13, poz. 94 z późn. zm.).
 
28.
Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 13, poz. 98 z późn. zm.).
 
29.
Walczak, Porowski M., Bałandynowicz A., Proces resocjalizacji recydywistów w Ośrodku Przystosowania Społecznego w Biedkowie – raport z badań, Warszawa 1977.
 
Journals System - logo
Scroll to top